هر رویش، جایی در تاریکی آغاز می‌شود؛
دانه پیش از آن‌که سر از خاک بیرون بیاورد، راهش را در نادیدنی‌ترین لایه‌های زمین پیدا می‌کند. آب از میان سنگ می‌گذرد، شاخه پس از فصل سرد دوباره جوانه می‌زند و روشنایی، از باریک‌ترین شکاف‌ها وارد می‌شود. نه آن‌قدر که همه‌چیز را روشن کند، اما به اندازه‌ای که تاریکی، همه‌ی جهان نباشد.

«نور، راهش را پیدا می‌کند» از همین امکان سخن می‌گوید؛ از نسبت انسان با طبیعت، روشنایی و میل به آغاز دوباره. در این آثار، آب، گیاه، منظره، رنگ و نور نشانه‌هایی‌اند از آن نیروی آرامی که در دل فرسودگی راه خود را به سوی زندگی باز می‌کند.

در روزگاری که سرعت و اضطراب مجال دیدن را از ما می‌گیرند، شب‌های هنر ریبون تهران دعوتی‌ست به مکث؛
به دیدن آن‌چه هنوز آرام رشد می‌کند،
و به نوری که شاید اندک باشد،
اما برای نشان دادن راه و ادامه‌دادن، کافی‌ست.